Νατάσα Πατιράκη: Από τη Λάρισα στην ψηλότερη κορυφή της Αφρικής! (ΦΩΤΟ)

1825

«Τη μεγαλύτερη αξία έχει η προσπάθεια που καταβάλει κάποιος να καταφέρει αυτό που αγαπάει να κάνει»

 

Συνέντευξη στην Κρυσταλλία Μακατού

Με καταγωγή από τη Δράμα και τη Λάρισα, η Νατάσα Πατιράκη ζει και εργάζεται ως διακοσμήτρια τα τελευταία είκοσι χρόνια στη Λάρισα. Ενεργό μέλος ορειβατικών και πεζοπορικών συλλόγων, παίρνει μέρος σε αγώνες και συνδράμει εθελοντικά στον Σύλλογο Καρκινοπαθών Λάρισας. Πρόσφατα μαζί με μια ομάδα ορειβατών ανέβηκαν στο υψηλότερο βουνό της Αφρικής.

Το μυθικό Κιλιμάντζαρο με ύψος 5.895 μέτρα είναι ένα αδρανές ηφαίστειο που βρίσκεται στη Βορειοανατολική Τανζανία. Κάθε χρόνο ελκύει χιλιάδες πεζοπόρους και ορειβάτες απ’ όλον τον κόσμο. Το 1987 το Εθνικό Πάρκο Κιλιμάντζαρο ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Γιατί αποφασίσατε να ανεβείτε στο Κιλιμάντζαρο;

Μέσα στις συνθήκες της πανδημίας και μετά τον σεισμό της Λάρισας, είπα στον εαυτό μου «θα πεθάνουμε και δεν θα ζήσουμε ωραία πράγματα. Κοίτα να αποκτήσεις εμπειρίες..!». Αποφάσισα λοιπόν να ανεβώ στο Ελμπρούς στον Καύκασο τον Αύγουστο 2021, το ψηλότερο βουνό της Ρωσίας και της Ευρώπης, με υψόμετρο 5.642 μ. Ξεκίνησα με την ψηλότερη κορφή της Ευρώπης και κατόπιν, -το ένα έφερε τ’ άλλο-, ώστε να πάω στην ψηλότερη κορφή της Αφρικής πριν μερικές μέρες.

Τι είδους προετοιμασία χρειάστηκε πριν το ταξίδι;

Έκανα πολλή προπόνηση πριν ανεβώ στο Ελμπρούς κι, επειδή πρόσφατα συμμετείχα στον Μαραθώνιο της Αθήνας, ήμουνα καλά προετοιμασμένη.

Για την Αφρική χρειάστηκαν κάποιες διαδικασίες όπως βίζα, συνάλλαγμα κτλ. Επίσης, συνιστώνται τα εμβόλια για τυφοειδή και κίτρινο πυρετό για τους ταξιδιώτες στην Τανζανία, αλλά επειδή δεν τα έκανα, παίρνω ακόμη φάρμακα.

Ενημερωθήκαμε για τον καιρό και τις συνθήκες που θα βρίσκαμε. Αγοράσαμε έξτρα κατάλληλο εξοπλισμό. Εγώ προμηθεύτηκα ένα καλό sleeping bag, γιατί το τελευταίο camp όπου κοιμηθήκαμε σε σκηνή, ήταν στα 4.500 μ. υψόμετρο με υπερβολικό ψύχος.

Χρειάστηκε ακόμη να κάνουμε κάποιες επαφές που τις ανέλαβε άλλο μέλος τις ομάδας. Στο Κιλιμάντζαρο είχαμε οδηγό Αφρικανό, τέσσερις οδηγούς για το βουνό, porters, μια ολόκληρη ομάδα δηλαδή που μας υποστήριζε στα camps, μάγειρες κτλ. Χωρίς την υποστήριξη αυτών των ανθρώπων, δεν πραγματοποιείται καμία ανάβαση.

Να σας πω ότι λόγω Covid οι επισκέπτες ήταν αισθητά λιγότεροι. Προ Covid στα base camps δεν έπεφτε καρφίτσα.

Περιγράψτε μας την εμπειρία σας στο βουνό.

Το Κιλιμάντζαρο είναι ένα πολύ ωραίο βουνό που προσφέρει πλούσια εναλλαγή εικόνων στον επισκέπτη. Μπαίνεις σε ζούγκλα και βγαίνεις σε τοπίο αλπικό. Επειδή είναι κοντά στον Ισημερινό, ξεκινάς από οργιώδη βλάστηση, που σιγά-σιγά χαμηλώνει και ψηλότερα αρχίζει η αλπική ζώνη. Τεράστιοι όγκοι πέτρας που έβγαλε το ηφαίστειο, στέκονται η μία πάνω στην άλλη.

Πετύχαμε καλό καιρό και είχαμε μια ομάδα δεμένη, στην οποία ο ένας βοηθούσε τον άλλο. Μείναμε πολύ ικανοποιημένοι από τους Αφρικανούς οδηγούς και αρχηγούς μας. Κάποια μικρά προβλήματα ξεπεράστηκαν γρήγορα.

Μείναμε πέντε μέρες στο βουνό αντί για επτά. Επειδή έπρεπε να έχουμε έγκαιρα τα αποτελέσματα των μοριακών τεστ για Covid πριν την είσοδο στην Ελλάδα, ανεβήκαμε στην κορυφή την τέταρτη μέρα (αντί για την έκτη) κι έπειτα κατεβήκαμε.

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο μέρος της ανάβασης στο Κιλιμάντζαρο;

Το βράδυ προς την κορυφή! Όσο ανεβαίνεις, λιγοστεύει το οξυγόνο. Στην κορυφή το οξυγόνο είναι 60% λιγότερο. Το σώμα καταπονείται, η καρδιά -όπως και όλα τα όργανα-, υπερ-λειτουργούν και είναι δύσκολο να κοιμηθείς το βράδυ.

Επειδή το μεσημέρι τα μεγάλα βουνά έχουν κακοκαιρία, οι αποστολές προς την κορυφή συνήθως ξεκινούν βράδυ. Οι πιο δύσκολες ώρες τόσο στη Ρωσία που έζησα όσο και στην Αφρική, ήταν τη νύχτα. Μέσα στο ψύχος και το πυκνό σκοτάδι, έχεις έναν φακό που φέγγει στα πόδια σου. Νιώθεις πως όλη σου η ζωή κλείνεται σε μια στρογγυλή δέσμη φωτός που φέγγει στα πόδια σου.

Πέρα από τον κάματο και τον πόνο που νιώθει το σώμα, σκοτεινές σκέψεις μπορεί να περάσουν από το μυαλό κι ο ορειβάτης να μην καταφέρει να φτάσει στην κορυφή. Το μυαλό είναι αυτό που σε κάνει να φτάσεις στην κορυφή, παρά κάτι άλλο.

Επίσης, όσο καλός αθλητής και να είναι κάποιος, δεν μπορεί να προβλέψει τη νόσο των ορειβατών που εμφανίζεται σε μεγάλα υψόμετρα…

Ποια ήταν τα συναισθήματα που είχατε πριν και μετά την «κατάκτηση» του Κιλιμάντζαρου;

Δεν θεωρώ πως «κατακτιούνται» οι κορυφές. Προτιμώ: «έφτασα», «έκανα» ή «έπιασα κορυφή». Ξέρετε, τα βουνά στέκονται εκεί περήφανα και δεν περιμένουν τους ανθρώπους να τα «κατακτήσουμε»… Κατάκτηση είναι να κόψει κάποιος το τσιγάρο ή να χάσει περιττά κιλά ή να μην είναι τόσο νευρικός. Ωστόσο, πιστεύω ότι στις βουνίσιες κορυφές έχουμε την κατάκτηση προσωπικών θεμάτων.

Πριν την ανάβαση υπάρχει μια αγωνία, αν θα ακολουθήσει το σώμα σου σε αυτό που θέλεις να κάνεις. Υπάρχει και μια αδημονία για το τι θα δεις. Γνωρίζαμε π.χ. ότι στο Κιλιμάντζαρο υπάρχουν παγετώνες που σε είκοσι χρόνια δεν θα υπάρχουν.

Είχα ελάχιστο άγχος για το αν θα φτάσω στην κορυφή, γιατί το πιο σημαντικό είναι η προσπάθεια και όχι η «κατάκτηση». Για μένα ήταν σπουδαίο κι όμορφο το ότι ήθελα να πάω εκεί και κατέβαλα κάθε προσπάθεια. Προπονήθηκα, αφιέρωσα χρόνο, χρήματα, ενέργεια.

Είμαι ενθουσιασμένη με την προσπάθειά μου. Σίγουρα χαίρομαι που έφτασα εκεί πάνω ή που ανέβηκα υψόμετρο. Αλλά θα με αγαπούσα το ίδιο, ακόμη κι αν δεν είχα καταφέρει να φτάσω στην κορυφή.

Τη μεγαλύτερη αξία έχει η προσπάθεια που καταβάλει κάποιος να καταφέρει αυτό που αγαπάει να κάνει. Άλλωστε η ανάβαση στην κορυφή εξαρτάται κι από άλλες συνθήκες, όπως ο κακός καιρός ή η νόσος των ορειβατών που δυστυχώς είδαμε σε άλλους ορειβάτες στο Κιλιμάντζαρο. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο καλοί. Ούτε πως εγώ που τα κατάφερα είμαι υπερ-ορειβάτισσα. Ξέρω πολύ καλύτερους ορειβάτες από μένα!

Αναφερθήκατε στους παγετώνες του Κιλιμάντζαρου που απειλούνται με εξαφάνιση τις επόμενες δεκαετίες λόγω της κλιματικής αλλαγής. Τι σκέψεις σας προκαλεί αυτό;

Νιώθω τυχερή που μπόρεσα να δω κάτι που σε είκοσι χρόνια δεν θα υπάρχει. Νιώθω ότι φταίω, ότι φταις, ότι φταίμε που δεν θα υπάρχει.

Το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να χρησιμοποιώ το ποδήλατό μου και όχι το αυτοκίνητό μου για μετακίνηση. Να παράγω όσο λιγότερα σκουπίδια μπορώ. Να αφήνω το βουνό πιο καθαρό από ό,τι το βρίσκω. Να μην σπαταλώ νερό και να καταναλώνω γενικά όση λιγότερη ενέργεια μπορώ κ.ά.

Υπάρχουν ορειβάτες που με τις αναβάσεις τους προσπαθούν να διαδώσουν αυτό το μήνυμα. Πρόσφατα η Βανέσα Αρχοντίδου, πρέσβειρα του Ευρωπαϊκού Συμφώνου για το Κλίμα, κατάφερε να ολοκληρώσει το «Seven Summits Project», δηλ. να ανεβεί στο ψηλότερο βουνό καθεμιάς από τις επτά ηπείρους. Η Βανέσα, μητέρα δύο παιδιών, είναι πρότυπο για μένα και με βοήθησε με τις συμβουλές της πριν την ανάβασή μου στο Ελμπρούς. Ανέβηκε στο Βίνσον στην Ανταρκτική, για να καλύψει την τελευταία της κορυφή από τις επτά και να διαμαρτυρηθεί για την κλιματική αλλαγή.

Ποια είναι η γνώμη σας για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων στα ελληνικά βουνά και νησιά;

Δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι μπροστά στο κέρδος τους επιχειρούν καταστροφές… Αν δεν κατανοήσουμε πως εμείς οι ίδιοι είμαστε η Φύση, ότι τα ζώα, τα δέντρα, το νερό είμαστε ένα, θα συνεχίσουμε να κάνουμε ζημιά στον εαυτό μας και όχι μόνο. Στη χλωρίδα, στην πανίδα, στις επόμενες γενιές, σε όλα…

Τι θα λέγατε στα παιδιά και τους γονείς της πόλης μας για την επαφή τους με το βουνό και τη φύση;

Τα παιδιά είναι πανέτοιμα για την επαφή με τα βουνά και τη φύση. Οι ενήλικες δυστυχώς είτε δεν το επιθυμούν είτε δεν έχουν χρόνο. Ευτυχώς ο Covid έφερε πολλούς ανθρώπους στο βουνό!

Ακόμη κι ένας περίπατος στις όχθες του Πηνειού, μπορεί να βάλει τον άνθρωπο σ’ έναν άλλο τρόπο σκέψης. Η επαφή με τη φύση και το βουνό μάς προσφέρει αυτοπεποίθηση, καθαρίζει τις αισθήσεις μας, μας βοηθάει να ξεχνάμε τις έγνοιες μας. Αλλά αν κάποιος δεν το βιώσει, δεν μπορεί να έχει προσωπική άποψη. Γι’ αυτό, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σηκωθεί και να έρθει βόλτα μαζί μας.

Αρχικά μπορεί να φαίνεται δύσκολο, όμως σιγά-σιγά χτίζεται η σύνδεση με τη φύση. Για να είμαι πιο ακριβής: όχι με τη Φύση, αλλά με τη φύση μας, με τον ίδιο μας τον Εαυτό. Συγχρόνως τονώνεται η αυτοπεποίθηση. Λες: «αφού κατάφερα τούτη την ανηφόρα, μπορώ να καταφέρω πολλά!». Τέλος, η κοινωνικοποίηση είναι σίγουρα σημαντική. Στο βουνό μάς περιμένουν πολλοί νέοι φίλοι!

Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας τον επόμενο ορειβατικό σας στόχο;

Τον ερχόμενο Απρίλιο ετοιμάζομαι για ανάβαση στα Ιμαλάια και τον Αύγουστο για το μονοπάτι του Αγίου Ιακώβου. Στόχος μου είναι να ανέβω πιο ψηλά -όλο και πιο ψηλά-, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Να γνωρίσω κι άλλους λαούς κι άλλους πολιτισμούς. Αν δεν έκανα ορειβασία, δεν θα είχα πάει ούτε στη Ρωσία ούτε στην Αφρική…!

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here