Σαν σήμερα το 1972 το μεγάλο δυστύχημα με αμαξοστοιχίες στον Δοξαρά Λάρισας

1429

Απόγευμα 16 Ιανουαρίου 1972 και η αμαξοστοιχία Ακρόπολις Εξπρές ξεκινάει από την Θεσσαλονίκη με προορισμό την Αθήνα.Στο τιμόνι, δυο μηχανοδηγοί από τον Πειραιά, οι οποίοι αφήνουν τον σταθμό της Θεσσαλονίκης στις 13.30. Μετά το Πλατύ Ημαθίας, οι γραμμές στενεύουν με αποτέλεσμα η αμαξοστοιχία να φτάσει με καθυστέρηση 20 λεπτών στη Λάρισα.Μετά από λίγο, σχεδόν ταυτόγχρονα με την αναχώρηση της αμαξοστοιχίας 121 Πειραιώς-Θεσσαλονίκης από Παλαιοφάρσαλο, το Ακρόπολις Εξπρές αναχωρεί από την Λάρισα.

Η αμαξοστοιχία 121, φθάνει στα Ορφανά, όπου καθηλώνεται για διασταύρωση με την προπορευόμενη της υπερταχείας ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ αμαξοστοιχία 22. Ταυτόχρονα, ο σταθμάρχης Δοξαρά Παπαδόπουλος ενημερώνεται από τον σταθμάρχη Λάρισας ότι η υπερταχεία ξεκίνησε από Λάρισα προς νότο.

Εκείνη τη στιγμή προκύπτει το πρόβλημα πού θα γίνει η διασταύρωση της υπερταχείας ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ και της 121: στα Ορφανά ή στον Δοξαρά; Στην τηλεφωνική επικοινωνία Παπαδόπουλου (σταθμάρχη Δοξαρά) και Γκέκα (σταθμάρχη Ορφανών) ανακύπτει αγεφύρωτη διαφωνία μεταξύ των δύο για το σημείο της διασταύρωσης.

“Δεν μπορώ να κάνω ελιγμούς και παλινδρομήσεις στα Ορφανά, δεν χωράνε τα τρένα”, φέρεται να είπε ο Γκέκας.
“Δεν μπορώ κανονιστικά να σταματήσω την υπερταχεία για να περιμένει την 121 στον Δοξαρά και συνεπώς η διασταύρωση πρέπει να γίνει στα Ορφανά, πολλώ μάλλον που η υπερταχεία είναι καθυστερημένη”, φέρεται ότι απάντησε ο Παπαδόπουλος.

Ακολουθεί τσακωμός και μεσολάβηση του Ρυθμιστή Κυκλοφορίας Αθηνών, ο οποίος αρχικά πείθεται να γίνει η διασταύρωση στο Δοξαρά και στη συνέχεια μεταπείθεται από τον ανένδοτο Παπαδόπουλο και προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον Γκέκα για να του ανακοινώσει να κρατήσει το τρένο στον σταθμό. Ο Γκέκας όμως για να εκβιάσει να γίνει η διασταύρωση στον Δοξαρά, δίνει το σινιάλο αναχώρησης στην “πόστα”, πριν ξαναεπικοινωνήσει με τον ρυθμιστή που θα του έλεγε ότι άλλαξε τελικά γνώμη. Έντρομος ο ρυθμιστής επικοινωνεί με τον Παπαδόπουλο στον Δοξαρά για να του ζητήσει να κρατήσει εκεί το ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ. Όμως ο Παπαδόπουλος στο μεταξύ, βέβαιος ότι τελικά η διασταύρωση θα γίνει στα Ορφανά, είχε βγει έξω και έδωσε ελευθέρα διέλευση στην υπερταχεία ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ που προσέγγιζε στον σταθμό.

Ένας βοσκός σε παρακείμενο ύψωμα βλέπει τα δύο τρένα να κινούνται από αντίθετες κατευθύνσεις πάνω στην ίδια μονή γραμμή, ακριβώς μετά τη δεξιά στροφή της παλιάς γραμμής που παρέκαμπτε από αριστερά το βουναλάκι. Αμέσως βγάζει την κάπα του και κάνει σήμα στους μηχανοδηγούς του ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ να σταματήσουν. Αυτοί νομίζουν ότι τους χαιρετά και τον χαιρετούν κι αυτοί. Είναι το τελευταίο πράγμα που πρόλαβαν να κάνουν. Δεν βλέπουν στην ανοιχτή καμπύλη την 121 να έρχεται καταπάνω τους. Από την άλλη πλευρά, ο βοηθός μηχανοδηγός Σακελαρίου της “πόστας”, έχοντας δεχθεί νωρίτερα παράπονα από τον προϊστάμενο της αμαξοστοιχίας ότι το τρένο είχε πρόβλημα θέρμανσης, είχε αφήσει τη θέση του αριστερά και είχε μπει στο μηχανοστάσιο προκειμένου να δει την ατμογεννήτρια. Έτσι, ο μηχανοδηγός Σύρμας που καθόταν δεξιά και δεν είχε ορατότητα προς τα αριστερά από όπου ερχόταν η υπερταχεία ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ.

Ο χρόνος θα παγώσει για πάντα λίγο έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Δοξαρά. Το ρολόι δείχνει πέντε παρά τέταρτο το απόγευμα.

Η ντηζελομηχανή της υπερταχείας βρέθηκε πάνω από τη μηχανή της 121 και, ουσιαστικά, την έλιωσε. Διαμελισμένοι φρικτά βρέθηκαν οι δύο μηχανοδηγοί της υπερταχείας, ενώ ο Σύρμας με τον Σακελλαρίου, μηχανοδηγοί της 121, δεν βρέθηκαν ποτέ. Είναι χαρακτηριστικό ότι το φορείο του γερμανικού κλινοθεσίου, που ήταν δεύτερο στη σύνθεση της υπερταχείας ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ, βρέθηκε πάνω από τον υπερτροφοδότη της 121.

21 νεκροί και πολλοί βαριά τραυματίες έβαψαν με το αίμα τους την περιοχή και στη συνέχεια τα συντρίμμια πήραν φωτιά. Το wagon-restaurant (υπ’ αριθμ. 704), το καμάρι της τέως Διεθνούς Εταιρείας Κλιναμαξών, κάηκε ολοσχερώς μαζί με όσους επιβάτες ήταν σε αυτό. Σκοτώθηκαν και αρκετοί στρατιώτες από το “όχημα μόνον δι’ οπλίτας” της 121. Σκηνές τρόμου και οιμωγές πόνου υποδέχτηκαν τους πρώτους που έσπευσαν στον τόπο του ατυχήματος. Επί τρεις ημέρες τα συνεργεία από Θεσσαλονίκη και Αθήνα προσπαθούσαν να αποκολλήσουν τα βαγόνια, να καθαρίσουν τα συντρίμμια και να ανασύρουν τους νεκρούς και τους τραυματίες.

Το δυστύχημα στον Δοξαρά σφράγισε για πάντα τους ελληνικούς σιδηροδρόμους και στάθηκε η αφορμή για την εφαρμογή νέων κανόνων ασφαλείας.

Πηγή: ert.gr

Φωτογραφίες: mixanikosose.blogspot.com

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here